7.09.2008

Cracked

Evet günlük uzun zamandır olmadığımız gibiyiz bu gece. Koskocaman bir boşluğun içinde tutunacak bir dal arıyor gibiyiz biraz, ya da hani uçaktan atlarken insan güvenir ya paraşütünün açılacağına öyle, ya da bebekler birden bırakır ya kendini yere nasılsa annem tutar diye öyle, bozulmamış insaniyet arıyoruz, saflığı özlüyoruz, hani şu katışıksızlığı, samimiyeti, bu çoğulluk da şizofreniden geliyor.
.
Nereye elinizi atsanız kırılıp elinizde kalır bazen. Hayatınızdaki herşey herkes bivküvi gibidir. Ve her nedense hep onlar kırılacakmış gibidir, siz hiç kırılmayacaksınızdır. Herkes sizden kendisini kırmamanızı bekler, çünkü hekesin hisleri vardır, çok kırılmışlardır şimdiye kadar, çok incinmişlerdir, artık kırılmak istememektedirler. Bu yüzden de hiç mi hiç düşünmeden nedense mutlak bir anlayış beklerler sizden. Her ne derlerse desinler, her ne yaparlarsa yapsınlar, mazeretleri vardır ve bu mutlak anlayışınızı sürdürmenizi isterler. Ama hiç kimse sizi kırmamaya çalışmaz, sizin yaşadıklarınızla ilgilenmez.
.
Tanıştığınız herkesin daha önceden kırılmış olması çok garip değil mi?


Hiç yorum yok: